Poprawna forma to „zepsuł”, pisana przez „u” otwarte, nie przez „ó”. Forma „zepsół” nie istnieje w języku polskim i jest błędem ortograficznym. Rdzeń czasownika „zepsuć” zawiera „u”, które nie wymienia się na „o” w żadnej formie odmiany. Dlatego we wszystkich…

Poprawna forma to nierealne, zapisana łącznie. Partykuła „nie” z przymiotnikami w stopniu równym tworzy jeden wyraz o znaczeniu przeciwnym, na przykład niemożliwe, niedobry, nierealne. Rozdzielna pisownia „nie realne” jest dozwolona wyłącznie przy wyraźnym zestawieniu kontrastowym z „ale” lub „lecz”, na…

Poprawna forma to „rzetelny”, pisana przez dwuznak „rz”, nie przez „ż”. Forma „żetelny” jest błędem ortograficznym, którego nie znajdziemy w żadnym słowniku języka polskiego. Pisownia „rz” wynika z etymologii: słowo pochodzi od staropolskiego „zrzetelny” (od prasłowiańskiego „zrzec”, oznaczającego patrzeć lub…

Poprawna forma to chłopakom, czyli celownik liczby mnogiej rzeczownika chłopak. Forma chłopaką nie istnieje w polskiej gramatyce i jest błędem wynikającym z fałszywej analogii do narzędnika liczby pojedynczej rzeczowników żeńskich, na przykład dziewczyną czy kobietą. Zasada jest jednoznaczna: końcówka -om…

Poprawna pisownia to honor, forma chonor jest błędna i nie istnieje w języku polskim. Słowo pochodzi z łaciny (honor, honos), dlatego zawsze zapisujemy je przez „h”, a nie „ch”. Honor oznacza poczucie godności osobistej i dobre imię. Odmienia się przez…

Poprawna forma to czai, bez litery j. Forma czaji nie istnieje w języku polskim i jest błędem ortograficznym. Zasada jest prosta: j piszemy tylko wtedy, gdy je wymawiamy, a w trzeciej osobie liczby pojedynczej czasownika czaić j nie jest wymawiane.…

Favorite to forma pisowni używana w amerykańskim angielskim, podczas gdy favourite z dodatkową literą „u” obowiązuje w brytyjskim, australijskim oraz kanadyjskim angielskim. Obie oznaczają to samo: ulubiony lub faworyt. Różnica sięga XIX wieku, gdy Noah Webster uprościł pisownię angielską dla…

Poprawna forma to awarii, a pisownia „awari” jest błędem ortograficznym. Słowo „awaria” pochodzi z języka włoskiego (avaria) oraz arabskiego (awār). Jako zapożyczenie przyjmuje więc w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku liczby pojedynczej końcówkę -ii, a nie -i. Forma awarii występuje w…

Mór i mur to dwa różne polskie słowa, które wymawia się tak samo, jednak mają inną pisownię i znaczenie. Mór, zapisywany przez ó, oznacza dawno występującą zarazę lub epidemię. Jego pisownię potwierdza wymiana ó na o w odmianie, na przykład…

Poprawna forma to minął, przez ą, nie minoł przez o. Minął to trzecia osoba liczby pojedynczej rodzaju męskiego od bezokolicznika minąć. Błąd wynika z wymowy: ą przed ł traci nosowość i brzmi jak o, jednak pisownia opiera się na morfologii,…

Jedyną poprawną formą jest zapis rozdzielny: po czym. Zapis łączny poczym jest błędem ortograficznym, który nie występuje w żadnym słowniku języka polskiego. Wyrażenie składa się z przyimka po oraz zaimka czym. Zasady polskiej ortografii nakazują pisać przyimki osobno od wyrazów,…

Poprawna forma to pęseta, zapis penseta jest błędem ortograficznym, którego nie ma w słownikach PWN. Forma penseta obowiązywała przed reformą ortograficzną z 1936 roku. Od tamtej pory jedynie pęseta jest normą. Alternatywny zapis pinceta jest dopuszczalny, jednak wymowa zawsze brzmi…

Jedyną poprawną formą jest czyha, pisana przez samo h, bez litery c przed h. Słowo czyhać pochodzi z języka czeskiego (čihat) i zostało zapożyczone w XVI wieku. Stąd etymologiczna pisownia z h zamiast ch. Czasownik ten oznacza czekanie w ukryciu…

Skrót pkt (od słowa „punkt”) pisze się bez kropki, ponieważ jest to forma zalecana przez Zasady pisowni i interpunkcji polskiej Rady Języka Polskiego przy PAN. Zasada ta wynika z faktu, że ostatnia litera skrótu „t” pokrywa się z ostatnią literą…

Przed „jak” stawiamy przecinek, gdy wprowadza zdanie podrzędne z orzeczeniem, na przykład: „Nie wiem, jak to zrobić”. Także wtedy, gdy pełni funkcję wtrącenia lub dopowiedzenia, jak w zdaniu „Ewa jest w pracy, jak zwykle”. Ponadto przecinek pojawia się przy otwieraniu…

Przed spójnikiem „bo” zawsze stawiamy przecinek, gdy łączy on zdanie nadrzędne ze zdaniem podrzędnym przyczynowym. Jest to niezmienna zasada polskiej interpunkcji. Jednak wyjątki pojawiają się przy zbiegu spójników, na przykład „i bo”, gdzie przecinek przesuwa się przed całą frazę. W…

Przed „ale” stawiamy przecinek, gdy pełni funkcję spójnika przeciwstawnego, łączącego dwa zdania lub dwa równorzędne człony zdania. Ta zasada nie ma wyjątków w odniesieniu do funkcji spójnikowej. Wyjątki dotyczą wyłącznie innych funkcji gramatycznych: „ale” jako partykuła wzmacniająca („Ale pięknie!”), wykrzyknik…

Poprawna pisownia to rzekomo, przez dwuznak rz. Forma żekomo nie istnieje w języku polskim i jest błędem ortograficznym. Rzekomo pochodzi od prasłowiańskiego czasownika rekom (mówić), spokrewnionego z polskim rzec, dlatego pisze się je przez rz zgodnie z zasadą etymologiczną. W…

Przyimka „ze” zamiast „z” używamy, gdy kolejny wyraz zaczyna się od zbitki spółgłosek, gdzie pierwszą jest s, z, ś, ź, ż lub sz. Przykłady to „ze szkoły”, „ze strachu” oraz „ze złością”. Forma „ze” jest także obowiązkowa przed zaimkiem „ja”:…

Przed spójnikiem „lecz” zawsze stawiamy przecinek. To niezmienna zasada polskiej interpunkcji, obowiązująca niezależnie od długości łączonych członów. „Lecz” to spójnik przeciwstawny o formalnym i literackim charakterze, będący synonimem „ale”, „jednak” i „jednakże”. Przecinek pomijamy tylko wtedy, gdy „lecz” rozpoczyna samodzielne…